Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν διάφορα σταυροδρόμια, όπου καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις…
Αποφάσεις που τη στιγμή της λήψης τους μπορεί να μη μοιάζουν τόσο σημαντικές, αλλά εν πολλοίς διαμορφώνουν τη μετέπειτα πορεία της ζωής του.
Η Αγγελική Σουντουλουμάκη, η αθλήτρια του Ολυμπιακού Βόλου που ήταν η αποδέκτης του Βραβείου Αριστείας 2025 (το ειδικό βραβείο που έχει θεσμοθετήσει η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης, επιβραβεύοντας την εξαιρετική πορεία αθλητών και αθλητριών τόσο στον αθλητικό όσο και στον ακαδημαϊκό τομέα) από πολύ μικρή βρέθηκε μπροστά στα δικά της σταυροδρόμια.
Υπενθυμίζουμε ότι η Αγγελική ως μαθήτρια του 4ου Γενικού Λυκείου Βόλου και υποψήφια στο Επιστημονικό Πεδίο Τεχνολογικών και Θετικών Σπουδών, συγκέντρωσε 18.995 μόρια, επιτυγχάνοντας την εισαγωγή της ως πρώτη στη Σχολή Ικάρων (Ιπτάμενη) και βρέθηκε στα γραφεία της Ομοσπονδίας, παραλαμβάνοντας το βραβείο της από τη Γενική Γραμματέα της ΕΟΠΕ Εφη Χρόνη Έρωτα.
Η πρώτη της επαφή με τον αθλητισμό ήταν με το καράτε, αλλά ένα σχολικό τουρνουά βόλεϊ στην 5η Δημοτικού της γέννησε τον έρωτα με το άθλημα που έμελλε να γίνει η μεγάλη της αγάπη.
«Βόλεϊ έπαιζε και η μητέρα μου, Σταυρούλα, κι όταν έγινε εκείνο το τουρνουά γύρισα και της είπα ‘Μαμά θέλω να παίξω βόλεϊ’… Έτσι από την επόμενη χρονιά ξεκίνησα στην Αργώ Βόλου», θυμάται η ίδια και παραδέχεται ότι «… ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά».
Τα δύο αθλήματα μπορεί να μην έχουν ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους, αλλά η… προϋπηρεσία της στο καράτε «με βοήθησε πάρα πολύ στο κομμάτι της πειθαρχίας και της ισορροπίας».
Στο βόλεϊ όμως βίωσε κάτι διαφορετικό. «Στο βόλεϊ μου αρέσουν όλες οι θέσεις στο παρκέ, αλλά σαν ακραία που παίζω με ενθουσιάζει περισσότερο να καταφέρω να βγάλω μια δύσκολη άμυνα, να κάνω ένα ωραίο πέρασμα στο αντίπαλο παρκέ, να κερδίσω έναν κρίσιμο άσσο. Γενικά όλα έχουν την ομορφιά τους και την σημασία τους… Πάνω απ’ όλα απολαμβάνω την αίσθηση της ομαδικότητας. Στο καράτε μπορεί να λειτουργούσαμε σαν ομάδα, στις προπονήσεις στις αποστολές, αλλά στον αγώνα είσαι μόνος σου. Ενώ στο βόλεϊ είναι μέλος μιας ομάδας και ότι και αν έκανα εγώ, ήμουν ένας κρίκος μιας αλυσίδας που τη συμπλήρωναν οι άλλες κοπέλες».
Με την Αργώ Βόλου να φτάνει μέχρι την Pre League και την ίδια να ετοιμάζεται να μπει στον… στίβο των Πανελλήνιων εξετάσεων το καλοκαίρι του 2024 μετακόμισε στον Ολυμπιακό Βόλου όπου μπορούσε να συνδυάσει καλύτερα το διάβασμα με το βόλεϊ, αλλά έναν χρόνο νωρίτερα είχε βρεθεί σ’ ένα άλλο σταυροδρόμι
Το παιδικό της όνειρο ήταν να γίνει γιατρός. Μάλιστα μετά από συζητήσεις με τους γονείς της σκεφτόταν πολύ σοβαρά την προοπτική να γίνει στρατιωτικός γιατρός, αλλά όλα αυτά άλλαξαν με την ίδια να εξηγεί το γιατί.
«Γιατρός ήθελα να γίνω μέχρι τη στιγμή που… γνώρισα τη βιολογία (γέλια). Μέχρι τότε έβλεπα Ιστορία και έλεγα ‘πω, πω’. Εγώ, παρόλο που είχα καλούς βαθμούς σε όλα τα μαθήματα, είχα από μικρή είχα κλίση προς τις θετικές επιστήμες», ήταν τα λόγια της για να εξηγήσει στη συνέχεια τι ήταν αυτό που την ώθησε να αποφασίσει να περάσει στην Σχολή Ικάρων.
«Εμείς μένουμε δίπλα από την 111 Πτέρυγα Μάχης στην Αγχίαλο. Κάποια στιγμή είδα κάποιες ταινίες όπως το Top Gun, το Iron Eagle και άρχισα να το βλέπω διαφορετικά. Ε, μετά έβγαινα στο παράθυρο του σπιτιού για να παρακολουθώ τα αεροπλάνα και αυτό ήταν».
Έτσι λοιπόν οι οικογενειακές συζητήσεις περί καριέρας σε κάποια στρατιωτική σχολή ιατρικής μπήκαν στην άκρη, με την Αγγελική να ταξιδεύει με τους γονείς της στην Κοζάνη (έκαναν επισκέψεις τα στελέχη της πολεμικής αεροπορίας) έχοντας την πρώτη της εμπειρία με προσομοιωτή πτήσης του F16
«Αυτό που με γοήτευε όταν άνοιγα το παράθυρο του σπιτιού μου ήταν ο ήχος από τα αεροπλάνα και όταν έζησε και την εμπειρία με τους προσομοιωτές ήξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω»
Από το «θέλω» μέχρι το «κάνω», υπάρχει μια μεγάλη απόσταση, γεμάτη δυσκολίες, αλλά όπως απέδειξε η ίδια με επιμονή, υπομονή και προγραμματισμό όλα γίνονται…
«Ήταν πολύ δύσκολα, αλλά μπορεί να συνδυαστεί ο αθλητισμός με το διάβασμα και πιο συγκεκριμένα το βόλεϊ. Υπήρχαν φορές που έχασα προπονήσεις, αλλά ο προπονητής μου ο κ.Ξύδης ήξερε γιατί είχε παιδιά που ήταν σαν κι εμένα. Εγώ σίγουρα έκανα δύο προπονήσεις και έπαιζα έναν αγώνα κάθε εβδομάδα».
Το καθημερινό της πρόγραμμα σε όλη αυτήν την διαδικασία ήταν… στρατιωτικό. «Μετά το σχολείο, πήγαινα στη δουλειά της μητέρας μου για να φάω, καθόμουν λίγο και μετά φροντιστήριο. Αν είχα προπόνηση πήγαινα στο γήπεδο και διάβαζα μετά».
Οι θυσίες της δικαιώθηκαν με την είσοδο της Σχολή Ικάρων όπου και πάλι όμως το βόλεϊ εξακολουθεί να την συντροφεύει…
«Είναι εσωτερική ανάγκη… Παίζω και στην Σχολή όποτε μπορώ, αλλά κάθε Παρασκευή παίρνω το λεωφορείο για να ανέβω στον Βόλο να δω την οικογένεια μου και να παίξω με την ομάδα».
Η Αγγελική έχει ήδη κάνει τις πρώτες της πτήσεις και αυτό που ένιωσε ήταν «ακόμη καλύτερο απ’ ότι το φανταζόμουν» με την ίδια να φαντάζεται τον εαυτό της σε μια μάχιμη μοίρα.
Και ποιος ξέρει ίσως μια μέρα ακούσουμε τη φωνή της Αγγελικής στη μεγάλη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου να λέει «Χρόνια Πολλά Ελλάδα» και όλο το βόλεϊ να την καμαρώνει
